สังกาดได้ ๒๕๕๙ ปี วอก นพศก
ฝนตกฮำตองกลอย ฝนย้อยฮำตองข่า พี่น้องเอ้ย
พอแต่เว่าจั่งได้เว่า พอแต่วาจั่งได้วา
อีสานเฮาแต่เมือหน้าสิเป็นแท้บ่อนจั่งใด๋
วัฒนธรรมยังอยู่ได้ย้อนคนใส่ใจสืบ
แมนว่าคืบสิน้อยกะค่อยไปบ่ไลวาง
ตั้งแต่ปางก่อนพุ้นเทคโนโลยีบ่ทันเจริญ
เพิ่นกะอดสาฮักสืบคองฮีตได้
บาดไทเฮาซุมื้อนี้มีพร้อมแมนซุแนว
ให้คือแหลวเซินจ้วงเจิดจ้าวเวหน
ให้คนซอมเห็นฮู้ฮอมฮีตเมืองอีสานถ่อนแหล่ว...
ยายเฒ่าผู้เนาน้อมแห่งปราชญ์พื้นบ้าน
คุณยาย ถวิล สุริยันต์ ผู้ให้สัมภาษณ์
ภูมิลำเนาคุณยาย เดิมคุณยายเป็นชาวบ้าน ฉวะ อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด ต่อมาคุณยายได้มีโอกาศย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่ บ้านห้องแซง อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร ซึ่งเป็นหมู่บ้านของชาวผู้ไท คุณยายได้มีโอกาศอันดีและสร้างสัมพันธ์กับชุมชนเป็นอย่างดี ต่อมาได้ย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ที่ อำเภอพรเจริญ จังหวัดหนองคาย (บึงกาฬในปัจจุบัน) คุณยายก็ได้มีสัมพันธ์อันดีกับชาวญ้อที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น ในปัจจุบันนี้คุณยายมีภูมิลำเนาอยู่ที่ บ้านน้อยหนองโน ตำบลรอบเมือง อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด
การมีโอกาสได้เล่านิทานของคุณยาย โดยมากเป็นไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะเป็นการเล่าเพื่อความสนุกสนานให้ลูกหลานฟังมากกว่า อาจมีบางท่อนบางตอนที่ลืมเลือนไปบ้านแต่เนื้อหาและความสนุกสนานนับได้ว่าครบถ้วนสมบูรณ์ เป็นนิทานที่มีกลิ่นอายของพื้นเมืองอีสานแต่โบราณมา ตัวละครที่นำมาเป็นตัวละครเอกของนิทานของคุณยายมักเป็นสัตว์ที่มีปรากฏอยู่มากในบริเวณภาคอีสาน
ถามถึงการสืบทอดของนิทานคุณยาย คุณยายได้เล่าว่านิทานโดยมากแล้วของชาวอีสานมักไม่มีการเขียนหรือจดบันทึกไว้เหมือนทุกวันนี้โดยมากแล้วเล่ากันปากต่อปาก อยู่ที่ว่าใครจะมีความจำดีก็จำรายละเอียดได้เยอะกว่า บางคนจำเอาแต่โครงเรื่องและตัวละครหลักส่วนรายละเอียดในการเล่าเรื่องก็ตามแต่ผู้เล่าจะบรรยาย ความสนุกสนานของการเล่านิทานนั้นอยู่ที่ไหวพริบของผู้เล่าด้วย แต่โดยมากแล้วนิทานมักจะได้รับการนำไปประพันธ์เป็นกลอนลำ จึงจะทำให้คนฟังตั้งใจฟังดีเพราะมีทำนองที่สนุกสนาน แต่การนำมาเล่าให้ลูกหลานฟังก็เพียงเพราะความสนุกสนานของเด็ก ๆ เท่านั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น